پچ کورد فیبر نوری

Single Mode و Multimode دو خانواده اصلی فیبر نوری هستند و انتخاب میان آن‌ها باید از مشخصات لینک شروع شود. Single Mode با هسته کوچک‌تر معمولاً برای لینک‌های طولانی‌تر و کاربردهایی استفاده می‌شود که نیاز به انتقال در مسافت بیشتر دارند. Multimode برای بسیاری از لینک‌های کوتاه‌تر داخل ساختمان، شبکه‌های سازمانی و برخی محیط‌های دیتاسنتری استفاده می‌شود.

در Multimode، دسته‌بندی‌هایی مانند OM1، OM2، OM3، OM4 و OM5 وجود دارد و تفاوت میان آن‌ها در طراحی و مشخصات عملکردی فیبر اهمیت دارد. بنابراین صرفاً دیدن عبارت Multimode روی بسته‌بندی کافی نیست؛ نوع دقیق فیبر باید با ماژول نوری و کابل اصلی لینک هماهنگ باشد. رنگ روکش هم می‌تواند یک نشانه رایج برای شناسایی باشد، اما نباید تنها معیار انتخاب قرار بگیرد.

در یک مسیر کامل فیبر نوری، مشخصات کابل فیبر نوری اصلی باید با نوع فیبر، تجهیزات نوری و مشخصات پچ کورد سازگار باشد.

در اتصال‌های فیبر نوری که به شبکه دسترسی کاربر ختم می‌شوند، مودم فیبر نوری نیز باید متناسب با نوع سرویس و استاندارد شبکه انتخاب شود.

کانکتور باید با پورت یا آداپتور مورد استفاده سازگار باشد. LC به دلیل ابعاد کوچک در بسیاری از تجهیزات پرتراکم کاربرد دارد، در حالی که SC در برخی پچ پنل‌ها و تجهیزات فیبر نوری استفاده می‌شود. کانکتورهای FC و ST نیز در برخی کاربردها و زیرساخت‌های مشخص دیده می‌شوند. در مسیرهایی که چند رشته فیبر باید در یک نقطه مدیریت و توزیع شوند، جعبه تقسیم فیبر نوری می‌تواند برای سامان‌دهی اتصالات و مسیرهای فیبر مورد استفاده قرار گیرد.

نوع پولیش نیز اهمیت دارد. در Single Mode می‌توان مدل‌های UPC و APC را مشاهده کرد و این دو را نباید صرفاً به دلیل شباهت ظاهری، معادل یکدیگر در نظر گرفت. نوع رابط تجهیز و مشخصات لینک باید پیش از انتخاب پچ کورد بررسی شود.

اگر هدف شما اتصال اجزای مختلف یک زیرساخت فیبر است، در کنار پچ کورد می‌توانید کانکتور و آداپتور فیبر را هم بررسی کنید. در پروژه‌هایی که نیاز به اتصال دائم رشته‌های فیبر وجود دارد، فیوژن فیبر نوری کاربرد متفاوتی از یک پچ کورد آماده دارد.

طول پچ کورد باید متناسب با مسیر واقعی اتصال انتخاب شود. کابل بیش از حد بلند فضای اضافه ایجاد می‌کند و در رک یا محفظه تجهیزات مدیریت کابل را دشوارتر می‌سازد؛ کابل بیش از حد کوتاه نیز می‌تواند باعث کشیدگی و فشار روی کانکتور شود.

در لینک‌های فیبر نوری، افت درج یا Insertion Loss یکی از مشخصات مهم است. مقدار این افت به مدل، کانکتور و مشخصات ساخت پچ کورد بستگی دارد. برای نمونه، در برخی مدل‌های رسمی Corning مقدار حداکثر Insertion Loss برابر 0.25 dB اعلام شده است. این عدد مربوط به همان مدل مشخص است و نباید به تمام پچ کوردهای فیبر نوری تعمیم داده شود.

در یک لینک واقعی، مجموع افت کانکتورها، اتصالات، فیوژن‌ها و خود فیبر باید در بودجه نوری لینک در نظر گرفته شود. به همین دلیل انتخاب پچ کورد بخشی از طراحی لینک است و به‌تنهایی عملکرد کل مسیر را تضمین نمی‌کند.

در معماری‌هایی که یک سیگنال نوری باید میان چند مسیر توزیع شود، اسپلیتر نوری نیز می‌تواند بخشی از ساختار لینک باشد و انتخاب آن به معماری شبکه بستگی دارد.

در انتخاب پچ کورد برای تجهیزات شبکه، مشخصات اتصال باید با تجهیزات دو طرف لینک هماهنگ باشد. برای نمونه، Cisco در مستندات مربوط به مجموعه کابل‌های فیبر خود انواع Single Mode و Multi Mode و رابط‌هایی مانند Duplex LC و MPO را در سناریوهای مختلف معرفی می‌کند.

طبق توضیح Cisco، در معرفی کابل‌های فیبر نوری این شرکت آمده است:

یعنی مجموعه کابل‌های فیبر نوری Cisco از اجزای مهم شبکه‌های دیتاسنتر هستند.این مستندات همچنین مجموعه‌هایی با فیبر Single Mode و Multi Mode و رابط‌هایی مانند Duplex LC و MPO را معرفی می‌کنند. در نتیجه، انتخاب پچ کورد باید بر اساس نوع فیبر، کانکتور و مشخصات تجهیزات انجام شود.

انتخاب پچ کورد فیبر نوری زمانی دقیق است که مشخصات آن را در کنار کل لینک بررسی کنید. نوع فیبر، کانکتور، طول، ساختار Simplex یا Duplex و مشخصات نوری هرکدام می‌توانند روی سازگاری و عملکرد اتصال اثر بگذارند. برای یک اتصال ساده در رک، ممکن است LC-LC با طول کوتاه انتخاب مناسبی باشد؛ اما در یک پروژه بزرگ‌تر، نوع ماژول، پچ پنل، فیبر اصلی و بودجه نوری لینک نیز باید در تصمیم‌گیری در نظر گرفته شوند.

اگر قصد بررسی مدل‌های مختلف را دارید، می‌توانید گزینه‌های موجود برای خرید پچ کورد فیبر نوری را بررسی کرده و در کنار آن سایر تجهیزات مورد نیاز شبکه را نیز مقایسه کنید. برای بررسی محصولات موجود در آمازون نیز می‌توانید از مسیر خرید از آمازون استفاده کنید.